Abbink werkt in zijn werk aan een wereld die heel letterlijk gebouwd is op de resten van onze huidige wereld en collectieve beeldgeheugen. Waarin autobiografische elementen een plek vinden en Abbink de kans ziet een andere beslissing te nemen of gemaakte keuzes te heroverwegen. Een wereld die hij met elk werk steeds verder ontdekt.

Abbink bouwt zijn tekeningen en collages op uit een aantal steeds weer terugkerende elementen. Een schutting, pallets, huizen, wegen, ladders, voertuigen, elementen van opbouw en beschaving.

Leegte, of beter het niet ingevulde speelt een belangrijke rol. Abbink weet bij de kijker een soort melancholisch verlangen op te wekken naar iets wat ze helemaal niet kennen. Zoals je nog nooit in Timboektoe kan zijn geweest maar er wel een bepaalde romantische voorstelling bij kan hebben. Vertrouwd en onbekend tegelijk.